Blog

Mijn uitvaartwens

Mijn uitvaartwens

Ik weet het: ik kan het dan niet meer zien en ik merk het niet eens. Waar maak ik me druk om en wat maakt het uit? Iedereen moet zich toch kunnen kleden waar hij/zij zich het prettigste in voelt. Niet iedereen heeft een pak in de kast hangen of heeft nette schoenen staan. En speciale ‘uitvaartkleding’ ga je niet aanschaffen. Toch?

Maar ik wens op mijn uitvaart geen blauwe spijkerbroeken!Hemelen Uitvaartverzorging Blog Op mijn uitvaart
Het is tenslotte geen uitje, geen vrije dag voor casual kleding, geen vrijmibo zoals op je werk.

En nee, op mijn uitvaart hoeft echt geen zwarte kleding of een hoedje met voile. Maar gewoon netjes en verzorgd, liefst in fleurige kleuren én met gepoetste schoenen. Voor mij, omdat ik het zo mooi vind.

Wil je mijn blog ontvangen? Meld je hier aan.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Het weer

Het weer tijdens een uitvaart

Ruim tien jaar geleden liep ik op een Hemelen Uitvaartverzorging Blog Het Weerbegraafplaats voor de uitvaart van een goede vriend. Ik liep daar netjes, maar luchtig gekleed (en met gepoetste schoenen) want het was zo’n 30 graden, iets waar ik niet zo goed tegen kan. Toen hoorde ik iemand zeggen dat onze overleden vriend zo enorm van warmte (zeg maar gerust hitte) hield, het kwik kon hem niet hoog genoeg zijn en dat het weer die dag helemaal klopte. Ik vond het een mooie gedachte, wiste het zweet van mijn voorhoofd en trotseerde de warmte.

Een aantal jaar later (ik was inmiddels uitvaartverzorger) liep ik met een weduwe over een begraafplaats. We hadden net haar man begraven en liepen, of eigenlijk werden weHemelen Uitvaartverzorging Blog Het Weer geblazen, naar de koffiekamer. Het stormde namelijk. Paraplu’s waren niet te gebruiken door de harde wind. Kapsels verregenden. Rokken en jaspanden wapperden alle kanten op. Ik wilde iets zeggen over het verschrikkelijke weer, maar slikte precies op tijd mijn opmerking in. En dat was maar goed ook. De weduwe vertelde me dat haar man storm het heerlijkste weer had gevonden en dat hij dan het liefste op het strand ging wandelen. Ze genoot op dat moment van de storm als herinnering aan haar man.

Sindsdien kijk ik niet meer naar de weersvoorspelling voor de dag van de uitvaart. Het klopt namelijk.

Wil jij elke maand mijn blog ontvangen? Meld je hier aan.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Creatief uit huis dragen

Creatieve oplossingen voor uit huis dragen

Ik verzorg veel thuisopbaringen. Thuis opbaren kan in principe in elke ruimte zoals een huis- of slaapkamer of in het tuinhuisje. Het is het uitdragen van de overledene dat soms creatieve oplossingen vraagt.

Uiteraard gaat alles van te voren in overleg met de nabestaanden. Zij moeten een verhuislift in willen zetten met twee potige verhuizers die de kist op het plateau zetten en dan heel rustig naar beneden laten zakken. (Ter info: in Amsterdam is een bedrijf gevestigd dat hierin ‘gespecialiseerd’ is en dat doen ze heel goed)

In eeSpanbanden in kleur bij blog uit huis dragenn andere situatie stelden de nabestaanden zelf voor om spanbanden te gebruiken om zo te voorkomen dat de overledene van de opbaarplank zou glijden. Gelukkig was het mogelijk om een kleine lift in het gebrouw te gebruiken, want via de trappen naar beneden was een hele operatie geweest.

90 graden hoeken, smalle trappen en deurposten, in Amsterdam kom ik van alles tegen. Regelmatig tillen de nabestaanden met hulp van mijn mensen en mijzelf de overledene via het raam naar buiten.
Soms is uitdragen echt niet mogelijk, dan zoeken we naar een oplossing, bijvoorbeeld dat de overledene op een andere plek in de kist gelegd kan worden.

De nabestaanden nemen het voor lief dat het uitdragen wat onorthodox gaat, het is voor hen veel belangrijker dat hun dierbare thuis is opgebaard.

Mijn blog ontvangen? Schrijf je dan hier in.

Bewaren

Zenuwen om snoeren en apparatuur

Zenuwen om snoeren en apparatuur

Ik begeleid een herdenking op locatie. De familie wil een filmpje en foto’s tonen en muziek draaien. Op deze locatie zijn schermen en geluidsapparatuur aanwezig. Er is een technicus. Geen probleem dus. En toch bekruipen mij de zenuwen. Dat heb ik altijd als het om techniek gaat, omdat het niet altijd in één keer werkt en vooral omdat ik niet weet (of eigenlijk niet begrijp) hoe ik het moet oplossen.knoop in snoeren

Gesprekken met locaties gaan regelmatig over allerlei snoeren met uitgangen die wel in de ene laptop passen maar niet in de andere, daar is dan een verloopsnoertje voor nodig. De afkortingen vliegen om mijn oren: HDMI, VGA, Apple, Windows, mini-jack, etc…het duizelt me en ik kan er geen snoer meer aan vast pluggen.

Niet alle apparatuur werkt meteen en soms heeft de afstandsbediening lege batterijen. Gelukkig is de technicus van deze locatie een expert met veel ervaring en hebben de schermen een aan/uit knop (dat weet ik dan weer wel).

Alles werkt uiteindelijk op tijd voor de herdenking. Opgelucht haal ik adem, en de knoop in mijn maag verdwijnt.

Mijn blog ontvangen? Schrijf je dan hier in.

Hij beleefde het afscheid van zijn moeder

Hij beleefde het afscheid

De zoon van de overledene heeft een licht verstandelijkePictogram missen beperking. Hij was erbij toen zijn moeder overleed en daarna is hij overal bij geweest en overal bij betrokken.

Het verzorgen en kleden van zijn moeder heeft hij (kritisch) op de voet gevolgd. Toen de kist naar binnen gedragen moest worden voor de opbaring hielp hij mee met tillen. Elke dag ging hij naar zijn moeder. Hij raakte haar aan, streelde haar hand en haar wang. Op de dag van de uitvaart hielp hij mee zijn moePictogram rouwautoder naar buiten naar de rouwauto te dragen. Ik had hem eerder al gevraagd of hij met de rouwauto mee wilde rijden en dat wilde hij. De rouwauto was op mijn verzoek wat vroeger zodat er tijd was om de auto te bekijken. De auto was prachtig en ja, hij wilde nog steeds meerijden.

Bij het crematorium hielp hij mee zijn moeder naar binnen te dragen. Tijdens de afscheidsbijeenkomst sprak hij, kort maar heel krachtig.

Hij beleefde het afscheid. Een goed gevoel overheerst, hij heeft zijn best gedaan! Het zal bijdragen aan zijn rouwproces .

Mijn blogs ontvangen? Schrijf je dan hier in.

Bewaren

Lieve oma Pluis van Dick Bruna

Lieve oma Pluis

Lieve oma Pluis is de titel van een boekje van Dick Bruna. Voorkant van het boekje Lieve oma Pluis van Dick Bruna
Het gaat over het overlijden en de begrafenis van oma Pluis, de oma van Nijntje.

Ik heb het boekje voorgelezen aan mijn zoontje (toen 4 jaar) na het overlijden van mijn moeder. Het is zo’n begrijpelijk en lief boekje dat ik het iedereen kan aanbevelen voor te lezen bij een overlijden van oma (of opa), ook als de kinderen iets ouder zijn dan vier.

Om de zoveel tijd wil mijn zoontje het boekje weer lezen en elke keer krijg ik een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. We praten dan ook over oma, dat ze zo ziek was en nooit meer beter kon worden. Mijn zoontje haalt in detail herinneringen op aan het afscheid en de begrafenis van oma en vraagt of er al mos op haar graf groeit, net als bij oma Pluis. De brok in mijn keel is moeilijk weg te slikken. Mijn zoontje heeft het zo goed begrepen en het afscheid echt beleeft en daar ben ik blij om. Ik bedank Dick Bruna in gedachten voor zijn mooie boekje.

Lieve Oma Pluis in de kistElke keer als we het boekje lezen denk ik ook, waren er maar meer varianten: opa Pluis, papa, mama, kindje. En een variant over cremeren, want niet iedereen wordt tegenwoordig nog begraven. Had ik Dick Bruna maar jaren geleden gevraagd of hij die boekjes wilde maken, maar toen was ik nog geen moeder en had ik nog niet ervaren dat Lieve oma Pluis zo’n geweldig goed boekje is. En nu kan het niet meer, helaas.

 

Wil je mijn blog volgen? Klik hier en meld je aan.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Ik vind mijn werk heel leuk

Heel leuk werk

Ik vind mijn werk heel leuk. Dat klinkt mensen vaak raar in de oren. Je bent uitvaartverzorger, dus werk betekent dat er een iemand is overleden en dat er mensen verdriet hebben. Het verdriet en de pijn vind ik natuurlijk niet leuk. Ik vind het wel fijn als de nabestaanden voor mij kiezen. Ik kan ze dan helpen met Puzzel hart voor blog Hemelen begrafenisondernemeralles wat er geregeld moet worden. En dát is wat ik leuk vind: het leren kennen van de overledene en de nabestaanden. Hen stimuleren taken op zich te nemen zodat het afscheid nog persoonlijker wordt. Creativiteit toevoegen, ideeën geven en oplossingen aandragen. Een goede tijdsplanning maken en de nabestaanden helpen met een mooi programma voor de afscheidsbijeenkomst. Allemaal puzzelstukjes die op de dag van de uitvaart samenvallen en aan het einde een geheel vormen, waaraan de nabestaanden met een warm, tevreden en goed gevoel terug kunnen denken.

 

Wil je mijn blog ontvangen? Klink dan hier en meld je aan.

Begeleidster zonder twijfel

De Begeleidster zonder twijfel

Er was geen twijfel bij de begeleidster: haar cliënt moest thuis (in zijn eigen omgeving) worden opgebaard. En dat deden we, op zijn eigen bed.
Elke dag konden medebewoners naar hem toe. De ene bewoner had meer tijd nodig om over de letterlijke en figuurlijke drempel te stappen dan de ander. Elke dag langzaam een stapje dichterbij de overledene en het afscheid, dat was met dezeJa nee misschien op dobbelsteen thuisopbaring mogelijk.
Ook de begeleiders konden, tijdens het werken, afscheid nemen.

Op de dag van de uitvaart hebben we gezamenlijk de kist gesloten in de woonkamer, met veel medebewoners en begeleiders. Een aantal mensen draaiden de deksel dicht met een schroef. Daarna zijn we naar de rouwauto gelopen en in een lange stoet naar het crematorium gereden. Na het afscheid in de aula gingen we naar een locatie die voor de overledene belangrijk was geweest. Hier stonden broodjes en koffie klaar. Er werd (na)gepraat en vooruitgekeken.

De belangrijke les die ik toen heb geleerd, breng ik nog steeds in praktijk. Iedereen die dat wilde heeft afscheid kunnen nemen in zijn of haar eigen tempo!
De begeleidster wist dat dit belangrijk was.

Mijn blog ontvangen? Schrijf je dan hier in.

Begrafenisondernemer

De Begrafenisondernemer

Mijn bedrijfsnaam is, zoals jullie weten, Hemelen Uitvaartverzorging. Ik heb voor uitvaartverzorging gekozen omdat het een breed begrip is: van het verzorgen van een uitvaart van a tot z tot het begeleiden van een familie (soms op afstand) die alles zelf wil doen. Ook begraven en cremeren vallen onder het begrip uitvaart.

Wanneer nabestaanden vragen hoe ze mij moeten noemen zeg ik altijd uitvaartverzorger. Ik zeg dat vanuit dezelfde brede opvatting, alles valt hieronder. Uitvaartondernemer vind ik te zakelijk klinken, dus dat laat ik achterwege.

Maar wat schetste mijn verbazing toen ik als uitvaartverzorger ging werken. Het in mijn oren ‘ouderwetse’ woord begrafenisondernemer wordt het meest gebruikt. Opvallend als je bedenkt dat meer dan de helft van de mensen gecremeerd wordt.
Wanneer ik binnenkom en er is nog iemand in gesprek aan de telefoon, dan is de meest uitgesproken zin: de begrafenisondernemer is er…De begrafenisondernemer van Lucky Luck

Bij begrafenisondernemer denk ik aan een man met hoge hoed, slipjas en meetlint, ook bekend als de kraai. Als ik mijn meetlint nodig heb om bijvoorbeeld de deurpost op te meten of de kist er wel doorheen past, dan moet ik ook denken aan de begrafenisondernemer van de Lucky Luck stripboeken. Gelukkig ben ik geen kraai, maar voel ik me het best in kleur en bloemenprint.

 

Meld je hier aan voor mijn blog.

 

Gebruikelijk?

lichtpeertje met vraagteken blog Hemelen begrafenisondernemingWat is gebruikelijk?

Deze vraag krijg ik vaak en ik antwoord altijd dat ik het niet weet. Ik heb wel een idee van wat onder gebruikelijk wordt verstaan, maar de uitvaarten die ik verzorg zijn niet gebruikelijk te noemen en de overledene en de nabestaanden zijn dat ook niet.

Het gebruikelijke geeft, denk ik, een eerste houvast. De nabestaanden kunnen er dan verder over nadenken. Er zit ook een zekere mate van doe-maar-gewoon in en mensen niet willen afschrikken. Maar je kan niet iedereen tevreden stellen en dat hoeft ook niet, daar gaat het ook niet om. Elk mens bouwt ervaringen op, ook met uitvaarten. De een vindt een zwarte rouwauto mooi of gepast, de ander een truck, een boot of een motor.

Waar het in de eerste plaats om gaat is dat het afscheid past bij de overledene! Ik hanteer dus geen standaard, omdat het de creativiteit kan blokkeren. De nabestaanden weten vaak niet wat er allemaal kan, mag en is. Door vrij na te denken en te associëren komen ze op veel passender ideeën en daardoor een afscheid dat past bij de overledene. Om nabestaanden daarbij te helpen luister ik naar verhalen, anekdotes, wat waren de gewoontes, stopwoorden, koosnaampjes en kijk ik naar de inrichting van het huis. Ik stel vragen over hobby’s, over de tuin, over sport, liefde voor auto’s en zo betrek ik (klein)kinderen en begeleiders erbij.

Geen mens is standaard of gebruikelijk, het afscheid dus ook niet.

Mijn blog ontvangen? Schrijf je dan hier in.